Kelim Kökeni: Farsça-abkar+Arapça-î

– Suculuk, sakalık

– İnce işçilik ve ustalıkla işlenmiş kumaş

– Kamil, mutlaka kusuru bulunmayan, bilgin

Cümle içinde kullanımı: ” Aklı başında âb-karî olan birini kim kandırıp yoldan çıkartabilir ki?”