Kelime Kökeni: Arapça-afîf+Farsça-âne

– İffetlice, tertemiz, temizce, nazif olarak

– Pirüpak, suçsuz

Cümle içinde kullanımı: ” Bilirdim her daim afifane bir ruha sahip olduğunu, bu yüzden onu hep sevdim. “