Kelime Kökeni: Farsça-bî+Arapça-ilâc

– Çaresiz

– İlaçsız

– Devasız

– Umutsuz

– Onulmaz

– Biçare

Cümle içinde kullanımı: “Senle ben ancak bî-ilâç dertlerimizden tanırız birbirimizi, ikimizde aynı yaranın mensubuyuz.”