Osmanlı Devleti’nde ilk geçici elçilik, Fatih Sultan Mehmet dönemine, yani 15. yüzyılın ikinci yarısına dayanır. 1453 yılında İstanbul’un fethinden sonra, Osmanlı İmparatorluğu Batı ile daha sıkı diplomatik ilişkiler kurma ihtiyacı duymaya başlamıştır. Bu bağlamda, ilk olarak 1454 yılında Venedik Cumhuriyeti’ne gönderilen Osmanlı temsilcisi, bir anlamda “geçici elçilik” olarak kabul edilebilir.

Ancak Osmanlı Devleti’nin tam anlamıyla kalıcı ve sürekli elçilikler kurması, 18. yüzyılda, özellikle III. Selim ve II. Mahmud dönemlerinde gerçekleşmiştir. Bu dönemde Batı’daki diplomatik pratikler daha yerleşik hale gelmiş ve Osmanlı, resmi elçiliklerini kurmaya başlamıştır.