Atatürk, 1923’te Cumhuriyet’in ilanından sonra, Türk toplumunda laiklik ilkesini benimseyerek, dini ve devlet işlerini birbirinden ayırmayı amaçladı. Bu çerçevede, Atatürk, 1925’te kabul edilen “Şeyh Sait İsyanı” ve sonrası olarak bilinen dönemde, dini ve tarikatların toplumsal hayattaki etkisini azaltmak için bazı düzenlemeler yaptı. 1925’teki “Tekke ve Zaviyelerin Kapatılması” kanunu ile tarikatların kapatılması ve bunların faaliyetlerinin yasaklanması hedeflendi. Ancak, bu yasak yalnızca tarikatlar, tekkeler ve zaviyeler gibi dini yapılanmalarla ilgiliydi, bireylerin kapanması ya da örtünmesiyle ilgili bir yasaklama söz konusu olmadı.

Özetle, Atatürk, kapanmayı veya örtünmeyi yasaklamamıştır. Ancak dini yapılanmaların faaliyetleri kısıtlanmıştır.