Spinoza’nın tanrısı, geleneksel teistik anlayıştan oldukça farklıdır ve genellikle “panteizm” olarak adlandırılan bir felsefi görüşle ilişkilendirilir. Spinoza’ya göre Tanrı, evrenin yaratıcısı ve yöneticisi olan kişisel bir varlık değil, bizzat evrenin kendisidir. Bu görüş, Tanrı ile doğanın özdeş olduğunu savunan “Deus sive Natura” (Tanrı ya da Doğa) ifadesiyle özetlenir.

Spinoza’nın felsefesinde Tanrı, doğanın yasalarıyla ve her şeyin temel sebebiyle özdeştir. Tanrı, her şeyin özüdür ve doğada var olan her şey Tanrı’nın bir parçasıdır. Bu nedenle, doğadaki her şey Tanrı’nın ifadesi olarak kabul edilir. Spinoza’ya göre, Tanrı evrene aşkın (transcendent) değil, immanenttir, yani evrenin içinde var olan bir varlıktır.

Spinoza, Tanrı’nın kişisel bir varlık olmadığını, dua ve ibadetlerle etkileşimde bulunulamayacağını savunur. Tanrı, rasyonel olarak kavranabilecek, mantıklı ve doğa yasalarıyla açıklanabilir bir varlıktır. Bu yüzden Spinoza’nın Tanrı anlayışı, geleneksel dini öğretilerden oldukça farklıdır ve daha felsefi bir doğa anlayışına dayanır.