Kelime Kökeni: Arapça-acebâ
– Şüphe ve şaşma ifade eder
– Kuşku, tereddüt bildiren söz
– Merak, kararsızlık, işkil, kuruntu
Cümle içinde kullanımı: ” Acabâ yanlış mı değerlendirdim bana olan lakayt tavırlarını, belki de ben çok fazla üstüne giderek onu zorlamıştım.”
Kelime Kökeni: Farsça-âbyâr+Arapça-î
– Sulama
– Yardım, medet, itimat, imdat
– Bir tür ince kumaş
Cümle içinde kullanımı: ” Âbyârî edecek bir Allah’ın niyazı, seveni yok mudur komşular?”
Kelime Kökeni: Farsça
– Su veren, sulayıcı, sulayan
Cümle içinde kullanımı: “Bin bir renk cümbüşü veren bu çiçeklerin elbet bir âbyârı bulunur. “
Kelime Kökeni: Arapça
– Somurtkan, çatık çehreli, asık suratlı, suratsız
– Güleç karşıtı, civelek karşıtı
– Garip, acayip, tuhaf, niteliği bilinmeyen
Cümle içinde kullanımı: ” Allah esirgesin mendeburun o âbûs suratını her görüşümde tüylerim diken diken olmakta.”
Kelime Kökeni: Farsça
– Nilüfer, lotus, su bitkisi
Kelime Kökeni: Halk ağzı
– Korku ve şaşkın belirten söz
Cümle içinde kullanımı: ” Bataklığın bulanık sularında bitiveren âbû bile güzelliğin bir nişanesidir, çirkinliğin içinde peyda olan hoşluktur.”
Kelime Kökeni: Farsça
– Bahçıvan kovası, su kovası, ibrik
– Güneş biçiminde süs eşyası, güneşe benzeyen biblo veya eşyalar
Cümle içinde kullanımı: ” Hüsam bey bahçıvana âb-tâbe ile çiçeklerin sulanması ricasında bulunurken gözü sürekli çiçeklerin üstündeydi. “
Kelime Kökeni: Farsça
– Güneş, afitab, şems, güneş ışığı
– Şarap
– Tazelik, güzellik, güzel yüz
– Yol, yöntem, usul
– Ağustos
Cümle içinde kullanımı: “Kokusu gülle, ay parçası yüzü âbtâp ile yarışırdı gençliğinde. “
Kelime Kökeni: Farsça
– Su yüzünde yüzen, su üstünde yüzen şey
– Su kabarcığı, su damlası
Cümle içinde kullanımı: “ Yakından bakıldığında âb-süvâr eden bir şişe içindeki yazıyla bize doğru geliyordu.”
Deyim
– Abesle uğraşmak
– Anlamsız, yersiz ve boş şeylerle vakit geçirmek
– Manasız şeylere vakit öldürmek
– Olmayacak işlerle ilgilenmek
Cümle içinde kullanımı: “Ruhu yorgun bir çocuktur daima kalbini abeste iştigal eden bahanelerin ardından gider. “
Kelime Kökeni: Farsça
– Onur, şeref, haysiyet, öz saygı, izzetinefis
Cümle içinde kullanımı: “Âbrû ve gururu noksan insandan güven beklemek abeste iştigaldir.”
