Çünkü insanın zihni her zaman **gerçeği bilmekten çok, gerçekle baş edebilmeye** çalışır. Kendimize söylediğimiz yalanlar çoğu zaman bilinçli bir aldatma değildir. Beyin bazen acı veren bir gerçeği yumuşatmak için onu farklı yorumlar. ### İnsan neden kendine yalan söyler? **1. Gerçeği kabul etmek acı veriyordur.** “Beni artık sevmiyor” demek yerine, “Şu sıralar kafası çok karışık” demek daha kolaydır. **2. Kendi hakkımızdaki imajımızı korumak isteriz.** “Yanlış yaptım” demek yerine, “Başka seçeneğim yoktu” diyebiliriz. **3. Umudu kaybetmek istemeyiz.** Bazen gerçekçi olmaktan çok umutlu olmak daha kolay gelir: “Bir gün değişecek.” **4. Bilişsel çelişkiden kaçınırız.** Bir insanın hem “Ben iyi bir insanım” hem de “Birine haksızlık yaptım” düşüncesini aynı anda taşıması rahatsız edicidir. Zihin bu çatışmayı azaltmak için hikâyeyi değiştirebilir. **5. Kontrol hissini korumak isteriz.** “Bu benim kontrolümde değildi” demek çaresiz hissettirebilir. Bunun yerine “İsteseydim her şeyi değiştirebilirdim” düşüncesine sarılabiliriz. **6. Alıştığımız hikâyeyi bırakmak zordur.** Yıllarca kendimize anlattığımız bir hikâye, gerçek olmasa bile kimliğimizin parçası haline gelebilir. Ve belki en ilginç tarafı: **İnsan bazen kendine yalan söylediğini gerçekten fark etmez.** Zihin, gerçeği saklamak için mutlaka bilinçli bir karar vermek zorunda değildir. Bazen olayları öyle yorumlar ki kişi gerçekten kendi anlattığı hikâyeye inanmaya başlar. Örneğin: > “Onu özlemiyorum, sadece yalnız kaldığım için aklıma geliyor.” Belki gerçekten böyledir. Belki de insanın kendine söyleyebildiği en rahatlatıcı açıklamadır. Bu yüzden kendimize dürüst olup olmadığımızı anlamanın güzel bir yolu şudur: **“Kimse bunu bilmeyecek olsaydı, yine aynı şeyi düşünür müydüm?”** Cevap bazen çok şey anlatır.