Türkçedeki ekler, kelimelerin anlamını ve görevini değiştiren veya belirten yapı taşlarıdır. Genellikle iki ana kategoriye ayrılırlar:
- Ad Eki (İsim Eki)
- Tamlayan Eki (Genitif Eki): -in, -ın, -un, -ün (örneğin, “kitap’ın”, “ev’in”)
- Yönelme Eki (Dativ Eki): -e, -a (örneğin, “okul’a”, “ev’e”)
- Bulunma Eki (Lokatif Eki): -de, -da (örneğin, “ev’de”, “okul’da”)
- Ayrılma Eki (Ablatif Eki): -den, -dan (örneğin, “ev’den”, “okul’dan”)
- İyelik Eki (Sahiplik Eki): -im, -in, -i, -imiz, -iniz, -i (örneğin, “kitap’ım”, “ev’im”)
- Fiil Eki (Yüklem Eki)
- Zaman Eki (Tens Eki): -di, -acak, -iyor, -miş (örneğin, “geldi”, “gelecek”, “geliyor”, “gelmiş”)
- Kip Eki (Mod Eki): -ebil, -e, -maz, -sa (örneğin, “görebil”, “git”, “gelmez”, “gelirse”)
- Olumsuzluk Eki: -me, -ma (örneğin, “gelme”, “gitme”)
- Soru Eki: -mi, -mı, -mu, -mü (örneğin, “geldi mi?”, “gitti mi?”)
- Ek Fiil: -dır, -dir, -dır, -dir (örneğin, “bu bir kitap’tır”)
Ekler, hem isim hem de fiil köklerine eklenerek dilde çeşitli işlevler görürler.