Kafiye, şiirde mısra sonlarında bulunan ve ses bakımından birbirine benzeyen ya da aynı olan kelimelerdir. Kafiye, şiirin ahengini sağlamak amacıyla kullanılır. Türk edebiyatında kafiye, genellikle ses benzerliği üzerinden değerlendirilir.
Örnek:
java
Gün doğarken her ufukta (a)
Bir kızıl renk belirdi (b)
Her şey uyandı birden (c)
Gözlerimde sabahın rengi (b)
Bu örnekte “belirdi” ve “rengi” kelimeleri arasında yarım kafiye vardır, çünkü “i” sesi ortaktır.