Garip Akımı, 1940’lı yıllarda Türk edebiyatında ortaya çıkan ve Türk şiirine yeni bir bakış açısı getiren bir akımdır. Garip Akımı, Orhan Veli Kanık, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rifat’ı bir araya getiren üç şairin öncülüğünde gelişmiştir. Bu akımın özellikleri şu şekilde özetlenebilir:

1. Sade ve Anlaşılır Dil: Garip Akımı, edebi dilin halk diline yakın olmasına, süslü ve yapmacık ifadelerden kaçınılmasına önem verir. Şairler, halkın kolayca anlayabileceği, yalın ve basit bir dil kullanmışlardır.
2. Serbest Ölçü ve Serbest Kafiye: Geleneksel vezin ve kafiyenin dışında serbest ölçü kullanımı yaygındır. Şairler, ölçü ve kafiye kurallarına bağlı kalmadan özgür bir biçimle şiir yazmışlardır.
3. Gündelik Yaşamın Konuları: Şiirlerinde genellikle gündelik yaşamı, sıradan insanları ve onların yaşadığı basit olayları işlerler. Lirizmden ve abartılı anlam derinliklerinden kaçınılır.
4. Toplumcu Anlayış: Toplumun sosyal sorunlarına duyarlılık vardır. Ancak, Garip Akımı’nda bu duyarlılık daha çok bireysel bir gözlem ve eleştiri olarak ortaya çıkar, sosyal gerçekçiliğin belirgin olduğu bir söylemden ziyade bireysel gözlemlerle şekillenen bir şiir anlayışı hakimdir.
5. Dış Dünya ve Şiir: Şairler, dış dünyayı olduğu gibi, süssüz bir şekilde yansıtmaya çalışmışlardır. Şiirlerinde yalnızca kendi iç dünyalarını ve gözlemlerini dile getirirler.
6. İroni ve Alay: Garip Akımı’nda şiirler, bazen ironik bir üslup ve alaycı bir tavırla yazılmıştır. Şairler, edebiyat dünyasının geleneksel değerlerini ve elitist bakış açılarını eleştirirler.

Garip Akımı, Türk şiirinde önemli bir yenilik olarak kabul edilir ve Türk edebiyatındaki modernleşme hareketinin bir parçası olarak görülür.