“Yedi Meşaleciler”, Türk edebiyatında 20. yüzyılın başlarında, özellikle 1920’lerde ortaya çıkan ve Türk edebiyatının modernleşme sürecinde önemli bir yer tutan bir edebi topluluktur. Bu grup, şiirlerinde geleneksel Türk edebiyatından farklı bir yaklaşımı benimseyerek, bireysel özgürlüğü, sanatın estetik değerini ve Türk dilinin zenginliğini vurgulamışlardır.
Yedi Meşaleciler Grubu şu yazarlar tarafından oluşturulmuştur:
- Halit Fahri Ozansoy
- Yaşar Nabi Nayır
- Sabahattin Kudret Aksal
- Vasıf Öngören
- Ziya Osman Saba
- Cevdet Kudret Solok
- Kenan Hulusi Koray
Grubun adı, “meşale” kelimesinin sembolik anlamından gelir; bu kelime, aydınlatıcı bir ışık, bir rehber olarak kabul edilen sanatı ve edebiyatı temsil eder. Yedi Meşaleciler, edebiyatın, özellikle şiirin, sanatın bir araç olarak kullanılmasını savunmuşlardır.
Yedi Meşaleciler, “Milli Edebiyat” akımına karşı çıkarak “Fecr-i Ati” topluluğundan esinlenmişler, şiirlerinde biçim ve dil açısından yenilik arayışında olmuşlardır. Bu topluluk, aynı zamanda modern şiirin, özellikle serbest ölçü ve imgelerle gelişmesini savunmuştur. Ayrıca grup üyeleri, “Sanat için sanat” anlayışını benimsemişlerdir.
Grubun bir araya gelmesindeki önemli bir etken de, “Meşale” dergisini çıkarmalarıdır. Bu dergi, dönemin edebi yeniliklerini savunmuş ve edebiyat dünyasında önemli bir etki yaratmıştır. Yedi Meşaleciler, Türk edebiyatında önemli bir dönüm noktasını oluşturmuş ve sonraki nesillere ilham kaynağı olmuştur.