“Çün” kelimesi Osmanlıca’da ve eski Türkçede sıkça kullanılan bir edattır. Günümüz Türkçesinde karşılığı genellikle “çünkü”, “mademki”, “zira” veya “olduğu için” gibi anlamlara gelir.

Örnek:

“Çün âlem fânîdir, bâkî olan ancak Allah’tır.”
Anlamı: “Çünkü dünya fanidir, baki olan yalnızca Allah’tır.”

Yani bir sebep-sonuç ilişkisi kurarken veya bir gerekçe bildirirken kullanılır.

Eski metinlerde çokça geçer; özellikle divan edebiyatı, tarihî belgeler ve dini metinlerde rastlanır.