Sagu, Türk edebiyatında özellikle İslamiyet öncesi dönemde kullanılan bir nazım biçimidir. Ağırlıklı olarak ölüm teması işlenir ve ölen bir kişinin ardından duyulan üzüntü, özlem ve saygı dile getirilir. Bu yönüyle ağıt türüne benzer.

Sagu’nun Özellikleri:

• Lirik bir şiir türüdür (duygusal içeriklidir).

• Ölen bir kişinin ardından duyulan acı dile getirilir.

• Genellikle dörtlükler hâlinde yazılır.

• Hece ölçüsü kullanılır (çoğunlukla 7’li veya 11’li hece ölçüsü).

• Uyak düzeni genellikle aaab, cccb, dddb… şeklindedir.

• Anonim veya şairi belli olan örnekleri vardır.

• İslamiyet öncesi dönemde kopuz eşliğinde söylenirdi.

• Divan edebiyatındaki karşılığı mersiye, halk edebiyatındaki karşılığı ise ağıttır.

En Bilinen Örneği:

“Alp Er Tunga Sagusu”, bilinen en eski sagulardandır. Kaşgarlı Mahmut’un Divanü Lügati’t-Türk adlı eserinde yer alır. Alp Er Tunga’nın ölümünden sonra duyulan üzüntüyü dile getirir.