Geleneksel Türk Müziği çalgıları genellikle üç ana grupta sınıflandırılır:

1. Kavallı Çalgılar (Nefesli Çalgılar): Bu gruptaki çalgılar, nefesle çalınır. Öne çıkan örnekler:

   • Kaval: Ahşap, nefesli bir çalgıdır ve Türk halk müziğinde yaygın olarak kullanılır.

   • Zurna: Sert sesli, genellikle düğünlerde ve şenliklerde kullanılan bir diğer nefesli çalgıdır.

2. Darbukalı Çalgılar (Perdesiz Çalgılar): Bu grupta, ses elde etmek için vurmalı çalgılar kullanılır. Öne çıkan örnekler:

   • Darbuka: Türk müziğinin en bilinen vurmalı çalgılarından biridir ve çoğunlukla solo çalınır.

   • Davul: Büyük, iki taraflı bir davul olup, halk müziği ve orkestra parçalarında yer alır.

3. Tellli Çalgılar: Bu çalgılar, teller aracılığıyla ses çıkarır. Öne çıkan örnekler:

   • Bağlama (Saz): Türk halk müziğinin simgesi olan, uzun saplı bir telli çalgıdır.

   • Kanun: Çelik tellerle çalınan, dikdörtgen şekilli bir telli çalgıdır.

   • Ud: Yaylı ve telli bir çalgıdır ve Osmanlı dönemi müziğinde yaygın olarak kullanılır.

Bu ana kategoriler dışında Türk müziğinde kullanılan başka çalgılar da vardır, ancak bunlar en yaygın olanlardır.