Türk edebiyatında “ilahi,” genellikle tasavvufi öğretileri ve dini temaları işleyen, özellikle Allah’a, peygamberlere ve tasavvufi aşkı konu alan şiir türüdür. İlahi, bir anlamda, dini bir şarkı veya ilahi şarkı olarak da tanımlanabilir. Tasavvuf şiirinin önemli bir biçimi olan ilahiler, genellikle Allah’a duyulan sevgi, aşk ve özlemi dile getirir.

İlahiler, özellikle 13. yüzyıldan sonra, Mevlânâ, Hacı Bektaş-ı Veli gibi tasavvuf önderlerinin etkisiyle gelişmiş ve bu dönemde daha yaygın hale gelmiştir. İlahi şiirler, dini bir boyut taşıdıkları için genellikle sade, içten ve duygusal bir dil kullanılır. Aynı zamanda bu şiirlerde derin bir ahlaki öğreti ve insanın Tanrı ile olan ilişkisini keşfetme amacına yönelik bir anlatım görülür.

Türk edebiyatında ilahi türü, gazel, kaside gibi diğer türlere kıyasla dini ve tasavvufi içerikleriyle öne çıkar. Aynı zamanda ilahiler, Türk halk müziğinde ve dini merasimlerde de sıkça yer alır.